Hugo Sloterdijk speelt vol overtuiging

GRONINGEN

Hugo Sloterdijk studeerde dit jaar cum laude af aan het conservatorium. Hij besloot daarna niet, zoals gebruikelijk, een master te volgen. Alhoewel: die volgt hij nu bij Wibi Soerjadi. Vrijdag 29 december geeft de oud-Bedumer een pianoconcert in de Maranathakerk in Bedum.

“Je kunt tijdens het spelen elk regeltje toepassen, maar als je dat voor 100 procent doet dan klinkt het net als een computer. Het is daarom ook heel moeilijk om precies in woorden te vatten waarom een pianist heel goed is of minder goed. Het gaat over meer dan alleen maar de techniek perfect uitvoeren. Pianospelen is een organisch gebeuren.” Puccini, de kanarie van Hugo Sloterdijk (24), laat zich opeens horen vanuit de keuken − alsof hij de woorden graag onderstreept met zijn gefluit. Tijdens het gesprek zit Sloterdijk op zijn pianokruk en draait zich af en toe richting de vleugel − waar hij als 8-jarige bijna vanuit het niets verliefd op werd − en speelt dan een flard om iets te verduidelijken. “Neem nou bij dit stuk van Chopin, je voelt als luisteraar dat er een bepaalde noot gespeeld gaat worden als reactie op een eerdere noot. Die hangt als het ware in de lucht. Ik vind het leuk om het spelen van die noot uit te stellen, dat het publiek denkt: oeh, wanneer komt ie? Ik durf te wachten op die noot. Dan is het niet voorspelbaar, maar vertel je een spannend verhaal.” Wibi Zo krijgt het publiek niet een virtuoze robot te horen maar een virtuoze pianist van vlees en bloed die met elke noot ook iets van zijn karakter laat horen. Het zijn dan ook dit type pianisten die Sloterdijk van jongs af aan inspireerden. Zoals bijvoorbeeld Vladimir Horowitz. “Hij is echt mijn idool. De laatste jaren heerst de gedachte dat een klassiek stuk op een heel specifieke manier gespeeld moet worden, precies zoals de componist het bedoeld zou hebben. Horowitz speelde juist heel organisch, hij was niet van dat stijve. En dat is inderdaad wat me ook zo aanspreekt in Wibi. Hij staat ook in die romantische traditie.” Sloterdijk kwam voor het eerst in contact met Wibi Soerjadi toen hij als 16-jarige deelnam aan een zomercursus van een week die de meesterpianist gaf aan een aantal talenten. Het leuke aan die cursus was ook het contact met leeftijdsgenoten. “De wereld van de piano en de wereld met mijn vrienden waren altijd gescheiden geweest. Sommige vrienden wisten niet eens dat piano zoveel voor mij betekende. Dat ervoer ik trouwens helemaal niet als een gemis hoor. Maar toen ik wat ouder werd vond ik het wel heel fijn om daarnaast ook contact te krijgen met leeftijdsgenoten die ook fanatiek pianospeelden.” Leven In de jaren na die cursus verdiepte het contact tussen Sloterdijk en Soerjadi zich gestadig. Soerjadi zag dat Sloterdijk het talent en de drive had waar een concertpianist in de dop over moet beschikken. En er was een klik qua muzikale opvatting. “Wibi houdt ook niet van dat professorale gedoe over hoe een stuk gespeeld zou moeten worden. Je moet natuurlijk wel heel erg hard studeren en de techniek tot in detail onder de knie hebben, maar vervolgens moet je tijdens een concert vol overtuiging spelen en de emotie in de muziek brengen. Je moet je dan niet druk maken of je die ene noot wel helemaal perfect hebt gespeeld maar de muziek tot leven te wekken.” “Door Wibi groeide de liefde voor de piano alleen maar. Ik heb vwo gedaan en ook weleens gedacht: ik kan ook gewoon arts worden en dan lekker geld verdienen, maar doordat hij mij zo motiveerde voor dit instrument heb ik ervoor gekozen er helemaal in verder te gaan. Niet dat hij me dat oplegde ofzo, hij wakkerde het in mij aan.” Mount Everest Een van de hoogtepunten in de prille carrière van Sloterdijk tot nu toe zijn de paar concerten die hij gaf samen met Wibi Soerjadi. “Dat was begin dit jaar. Het tweede en derde pianoconcert van Rachmaninov hebben we gedaan. Dat zijn qua moeilijkheidsgraad wel een beetje de Mount Everest. Om dat samen met Wibi te doen, dat was gewoon te gek. We voelden elkaar zo goed aan. Dat zijn momenten die ik heel erg koester.” “Ik heb er bewust voor gekozen om als het ware bij hem een master te doen en niet op het conservatorium, omdat ik denk dat ik meer van hem kan leren. Hij leert me nu onder meer om efficiënter te worden op meerdere vlakken. Als je bijvoorbeeld in je techniek efficiënter bent, dan worden moeilijkere stukken steeds makkelijker speelbaar. Je kunt dan nog verder gaan in het overbrengen van emoties. En door de technische oplossingen die hij me leert, gaat het instuderen van een stuk ook veel sneller.” New York Een paar maand geleden reisde Sloterdijk naar New York waar hij les kreeg van een van de laatste leerlingen van Horowitz. Hij had contact gelegd met de bejaarde Cubaan via het internet: of hij eens langs mocht komen voor les. Tot zijn verbazing stemde de oud-pupil van Horowitz ermee in. “Het was een onvergetelijke ervaring. Ik heb de hele dag les van hem gehad. Ik had uiteraard ook heel veel vragen over bepaalde ideeën. Ik heb er heel veel aan gehad en hij vond het zelf ook erg leuk.” “Ik hoop komend jaar terug te kunnen. Ik heb nog zoveel te vragen. Je bent als pianist sowieso nooit uitgeleerd. En het klopt dat je als pianist ook blijft rijpen. De zeggingskracht neemt toe met de jaren. Ik hoop dat ik tot op hele hoge leeftijd piano kan blijven spelen.” Puccini fluit vanuit de keuken. Sloterdijk geeft vrijdag 29 december 20:15 uur een concert in de Maranathakerk in Bedum, met werk van o.a. Chopin, Liszt en Soerjadi. Van de opbrengst hoopt hij weer naar New York te kunnen. Entree 10 euro. Reserveren: kerstconcerthugo@gmail.com   Tekst: Arjen J. Zijlstra

Auteur

Arjen Zijlstra